WYZWANIA W HODOWLI PSZCZÓŁ MIODNYCH - Varroa Destructor dr hab. Dariusz Gerula, prof. IO  WYZWANIA W HODOWLI PSZCZÓŁ MIODNYCH: VARROA DESTRUCTOR Inspiracją do omówienia tego zagadnienia była publikacja naukowców z Uniwersytetu Hohenheim w Stuttgarcie, która ukazała się we września tego roku. Niemieccy badacze zakończyli realizację wieloletniego projektu poświęconego selekcji pszczół w kierunku uzyskania przez nie cech decydujących o odporności na inwazję Varroa destructor. Wnioski, jakie sformułowali na podstawie uzyskanych wyników, prawdopodobnie będą miały silne reperkusje, szczególnie wśród naukowców i hodowców. Autorzy kwestionują bowiem aktualną metodologię selekcji i hodowli pszczół odpornych na tego pasożyta. Niniejszy artykuł przedstawia zatem stan wiedzy na ten temat i przywołuje rozważania wspomnianych badaczy.  tekst/zdjęcia: dr hab. Dariusz Gerula, prof. IO Zakład Pszczelnictwa, Instytut Ogrodnictwa – Państwowy Instytut Badawczy w Skierniewicach e-mail: dariusz.gerula@inhort.pl   Varroa destructor pierwotnie żerował na azjatyckiej pszczole wschodniej Apis cerana, nie czyniąc jej większych szkód, ponieważ prze tysiące lat koewolucji pszczoła ta wykształciła mechanizmy chroniące ją przed inwazją roztocza. Naturalny obszar występowania A. cerana na Północy sięgał ujścia rzeki Amur i wyspy Sachalin. Właśnie do tego regionu, budowniczowie Kolei Transsyberyjskiej przywieźli pod koniec XIX wieku bardziej wydajną pszczołę europejską. Roztocz Varroa zyskał dostęp do nowego żywiciela – pszczoły miodnej (Apis mellifera). Jego obecność w rodzinach A. mellifera wykryto w 1949 roku w Rosji (ówczesny ZSRR). Następnie, w 1967 roku, odnotowano go w Europie (Bułgaria). Kolejne były: Ameryka Południowa (Paragwaj, w 1971 roku), Afryka (Tunezja, w 1975 roku), Ameryka Północna (USA, w 1987 roku). W 2000 roku roztocze znaleziono w Nowej Zelandii, a w 2022 roku w Australii. Tak więc w ciągu siedemdziesięciu lat pasożyt opanował wszystkie kontynenty oprócz...