AKTUALNOŚCIHodowla matek pszczelich w Polsce prowadzona jest w pasiekach hodowlanych w oparciu o zatwierdzone programy hodowlane, których realizacja odbywa się pod nadzorem Ministerstwa rolnictwa i Rozwoju Wsi oraz Krajowego Centrum Hodowli Zwierząt. Zasady tworzenia programów, ich realizacji, prowadzenia rejestrów i ksiąg hodowlanych, nadzoru, dopuszczenia do rozrodu konkretnych osobników, szkoleń dla inseminatorów, organizacji trutowisk, wykorzystania inseminacji, reguluje Ustawa o Hodowli i Rozrodzie Zwierząt Gospodarskich z dnia 10 grudnia 2020r Dz.U. 2021 poz. 36 z dnia 8 stycznia 2021 roku. To efekt m.in. tego, iż w Polsce pszczoła miodna posiada status zwierzęcia gospodarskiego, co wyróżnia nas na tle innych krajów w Europie. Podstawą krajowej hodowli są dwa rodzime podgatunki: pszczoła środkowoeuropejska (Apis mellifera mellifera) oraz pszczoła kraińska (Apis mellifera carnica), przystosowane do naszego klimatu i lokalnej flory. Realizowane są jednak również programy hodowlane dla pszczoły włoskiej i kaukaskiej. Dla kilku linii pszczoły środkowoeuropejskiej i jednej kraińskiej utworzono zamknięte rejony hodowli zachowawczej (m.in. linie Augustowska, Kampinoska i Dobra), w których obowiązuje zakaz utrzymywania innych podgatunków. Przez długi czas, zarówno zapisy prawa hodowlanego z wcześniejszych ustaw o organizacji hodowli (szczególnie art. 26 aktualnie obowiązującej ustawy wykluczający możliwość wykorzystywania w rozrodzie trutni niepochodzących od matek wpisanych do ksiąg lub rejestrów) oraz rozporządzeń wykonawczych jak i stosowana przez hodowców jak i pszczelarzy dobra praktyka pszczelarska oraz poszanowanie zasad, gwarantowały stabilność i bezpieczeństwo w tym zakresie. Wieloletnia praca hodowlana, wykorzystanie inseminacji, wysokie kwalifikacje polskich pszczelarzy, a później również wsparcie finansowe, najpierw z Krajowego Programu Wsparcia Pszczelarstwa, a obecnie interwencji w sektorowych, doprowadziły do znacznego podniesienia jakości pogłowia...